هر که در سینه دلی داشت به دلداری داد

دل نفرین شده ماست که تنهاست هنوز

گرچه رفتی برم حسرت روی تو نرفت

در این خانه به امید تو باز هست هنوز

روی سردری خونه گل های یاس بهاری

یادته ازم گرفتی گفتی واسه یادگاری

لای دفترت گذاشتی اسممو زیرش نوشتی

گفتی تا اخر عمرت اونارو نگه میداری

عمری رو سر دریمون گل یاس میادو میره

اما هیچ کی تو دل ما جاتو هیچ وقت نمی گیره

روزهای رفترو امروز همه رو مرور می کردم

از توی اون کوچه بازم دوباره عبور می کردم

بو گل های یاس پونه دیگه اون عطر قدیم نیست

بگو تو این همه سال ها مثل من کسی رو دیدی

به کسی عاشق تر از من یه جای دنیا رسیدی

منو کوچه چشم به راهتیم ما هنوز همبازیاتیم

هر جای دنیا که باشی توی هر رویا باهاتیم