دیگر بس است

درجلسه ی امتحان عشق

من مانده ام ویک کلمه ی سفید!

یک حرف ناگفتنی

ویک بغل تنهایی ودل تنگی......

دردل من دراین کاغذکوچک جانمی شود!

دراین سکوت بغض آلود

قطره اشک کوچکی هوس سرسره بازی می کند!

وبرگه ی سفیدم

عاشقانه قطره رابه آغوش می کشد!

عشق تونوشتنی نیست........

دربرگه ام کنارآن قطره

یک قلب کوچک می کشم!

وقت تمام است برگه هابالا......!

مانده ام در کوچه هاي بي کسي ...سنگ قبر م را نميسازد کسي...

 سوختم خاکسترم را باد برد... بهترين دوستم مرا از ياد برد

 خنده آدم ها هميشه از دلخوشي نيست . گاهي شکستن دلي کمتر

 از آدم کشي نيست . گاهی دل اينقدر تنگ ميشه که گريه هم کم

ميياره يک حرف ساده هم گاهي چقدر غم ميياره

سری زدم من تنها به آشیانه ی تو               

                                     کسی نبود به جز من دل وبهانه ی تو

چقدرجای تو خالیست پشت پنجره ها  

                                دلم شکست وفرو ریخت بی ترانه ی تو

کسی به عشق تو امروز پشت شیشه شکست 

                                  کسی شبیه غزلهای عاشقانه ی تو

کسی برای تو گویا غزل فرستاده است

                             کسی که جاری عشقش شده روانه ی تو

مرا ببخش عزیزم غزل که قابل نیست 

                             منی  که مرثیه  گفتم    زآشیانه ی  تو